Verhalen van oost en west

Een bedelaar zat al dertig jaar aan de kant van een weg. Op een dag kwam er een vreemdeling voorbij. "Hebt u wat geld voor me?" vroeg de bedelaar, terwijl hij zijn oude honkbalpet ophield. "Ik kan je niets geven" zei de vreemdeling.
Toen vroeg hij: "Waar zit je eigenlijk op?". "Niets bijzonders", zei de bedelaar, "het is gewoon een oude kist. Ik zit er al op zolang ik me kan herinneren." "Heb je er wel eens ingekeken?" vroeg de vreemdeling. "Nee", zei de bedelaar, "waarom zou ik? Er zit niets in." "Neem eens een kijkje", zei de vreemdeling met enige nadruk.
De bedelaar slaagde erin het deksel open te wrikken. Hij was stomverbaasd, vol ongeloof en heel opgetogen toen hij zag dat de kist vol zat met goud.

Wees kalm temidden van het lawaai en de haast en bedenk welk een vrede er in stilte kan heersen. Sta op goede voet met alle mensen, zonder jezelf geweld aan te doen. Zeg de waarheid, rustig en duidelijk, en luister naar anderen; ook zij vertellen hun verhaal. Mijd luidruchtige en agressieve mensen; zij belasten de geest. Wanneer je je met anderen vergelijkt, zou je ijdel en verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd kleinere en grotere mensen zijn dan jezelf bent. Geniet zowel van wat je hebt bereikt als van je plannen en dromen. Wees jezelf. Volg de loop der jaren met gratie, denk niet aan een tijd die achter je ligt. Kweek geestkracht om bij onverwachte tegenslag beschermd te zijn. Maar verdriet jezelf niet met spookbeelden. Vele angsten worden uit vermoeidheid en eenzaamheid geboren. Leg jezelf een gezonde discipline op maar wees daarbij lief voor jezelf. Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren. Je hebt het recht hier te zijn en ook al is het je niet duidelijk, toch ontvouwt het heelal zich zoals het zich ontvouwt. En zo is het goed.

Tekst gevonden in de St. Pauluskerk in Baltimore in 1692

Een rijke fabriekseigenaar zag tot zijn afschuw een visser lui en pijp rokend naast zijn boot liggen. 'Waarom ben je niet aan het vissen?' vroeg de fabriekseigenaar. 'Omdat ik genoeg vis heb gevangen voor vandaag' zei de visser.
'Waarom vang je er niet nog een paar?' 'Wat zou ik ermee moeten?', vroeg de visser verontwaardigd.
'Je zou geld kunnen verdienen,' luidde het antwoord. 'Daarmee zou je een motor op je boot kunnen laten monteren om verder de zee op te gaan en meer vis te vangen. Dan zou je genoeg verdienen om nylon netten te kopen. Die zouden je meer vis en meer geld opleveren. Al gauw zou je genoeg geld hebben om twee boten te bezitten... misschien wel een hele vloot. Dan zou je een rijk man zijn net als ik'.
'Wat zou ik dan doen?' 'Dan zou je werkelijk van het leven kunnen genieten'.
En wat denk je dat ik nu aan het doen ben?'

Een man stond na een voorstelling van het rondreizende circus naar een olifant te kijken. De olifant had een dun kettinkje aan zijn achterpoot. De olifant liep steeds 3 meter vooruit en dan weer achteruit, precies zover als de ketting lang was. De olifant maakte geen gelukkige indruk.
De man vroeg aan de verzorger waarom de olifant vast zat aan een ketting. De verzorger antwoordde dat het beest als baby-olifantje erg onstuimig was. Om te voorkomen dat het beestje wegliep had men jaren geleden de ketting aan z'n achterpoot vastgemaakt.
Verbaasd vroeg de man waarom het grote, imposante beest de ketting niet kapot trok. De verzorger antwoordde: "Ach, hij weet niet beter. Hij heeft nooit ontdekt dat hij inmiddels sterk genoeg is om de ketting te breken".

'Nee", zei de pinguïn, 'jij moet dag pinguïn zeggen'
'Nee", zei de papegaai, 'jij moet dag pinguïn zeggen'

'Nee', zei de pinguïn, 'ik ben een pinguïn'
'Nee', zei de papegaai, 'ik ben een pinguïn'

'Jij bent een papegaai', zei de pinguïn
'Jij bent een papegaai', zei de papegaai

'Stomme papegaai', zei de pinguïn
'Stomme pinguïn',  zei de papegaai

Erik van Os

In de vorige eeuw bezocht een toerist uit de Verenigde Staten de befaamde Poolse rabbi Hafez Hayyim. Hij was verbaasd te zien dat de woning van de rabbi bestond uit een eenvoudig vertrek vol boeken. De enige meubels waren een tafel en een sofa.
'Rabbi, waar is uw huisraad?', vroeg de toerist. 'Waar is het uwe?', antwoordde Hafez.
'Het 'mijne?. Maar ik ben hier alleen op bezoek'.
'Ik ook', zei de rabbi.

Er was eens een steenhouwer. Elke dag ging hij de bergen in om stenen uit te hakken.
Tijdens zijn werk was hij vrolijk aan het zingen, want hij was tevreden, had genoeg met wat hij had, en leefde zonder zorgen. Op een dag moest hij werk verrichten bij de villa van een zeer rijke man. Toen hij het prachtige huis zag bekroop hem voor de eerste keer in zijn leven een kwellend verlangen, en hij zuchtte: "Zo rijk zou ik ook willen zijn, dan hoefde ik niet meer zo te zweten om in mijn levensonderhoud te voorzien." Groot was zijn verbazing toen hij een stem hoorde zeggen: "Je wens zal vervuld worden, van nu af aan zal je alles krijgen waar je naar verlangt." De steenhouwer wist niet wat hij hiervan moest denken, maar toen hij die middag thuis kwam zag hij daar waar zijn oude hut had gestaan een prachtige villa pronken.
Dus, gaf hij zijn werk op, en begon het leven van de rijken te genieten.
Toen hij eens op een hete, vochtige namiddag uit zijn raam keek, zag hij de koning langsrijden in een mooie koets, gevolgd door zijn edellieden en slaven. Hij dacht: "Kon ik maar zelf koning zijn en in de koele koninklijke koets zitten." Meteen werd zijn wens vervuld. Maar in de koets was het veel warmer dan hij zich had voorgesteld. Hij keek uit het raam en begon zich te verwonderen over de kracht van de zon die zelfs door de dikke wanden van de koets heen kon breken. "Ik zou wel de zon willen zijn" dacht hij. Weer werd zijn wens vervuld, en hij kon nu golven van hitte het heelal insturen. Een tijdlang ging alles goed. Maar op een regenachtige dag, toen hij tevergeefs probeerde door een dik wolkendek heen te breken, wilde hij een wolk zijn die zelfs de macht had de zon tegen te houden. Hij werd inderdaad een wolk.
En dat hield in dat hij na een tijdje regen werd. Hij viel op de aarde, op een helling, en een machtig rotsblok dwong hem tot een omweg. "Wat", riep hij, "een dergelijk ellendige rots is machtiger dan ik! Goed, dan wil ik een rots zijn." Daar stond hij nu op de berghelling.
Hij had nauwelijks tijd zich te verheugen over zijn nieuwe vorm, toen hij een krakend geluid hoorde, dat van beneden kwam. Hij keek omlaag en zag tot zijn grote schrik een klein wezentje dat bezig was stukken van hem weg te hakken. "Wat", riep hij, "een dergelijk nietig mens is sterker dan ik! Dan wil ik zo'n wezen zijn!"

Dus werd hij weer een steenhouwer, die de bergen in ging om stenen te hakken. Met zweet en moeite voorzag hij in zijn levensonderhoud, maar met een lied op zijn lippen, want hij was tevreden met wat hij had.